Kerst in Düsseldorf.
Al vanaf de tijd dat mijn dochter nog een kleuter was, ga ik elk jaar een dagje alleen met haar weg. Vroeger bezochten we de dierentuinen en naar mate ze ouder werd werden vooral de winkelcentra in Nederlandse steden het reisdoel.
Bij de gratie mocht ik dan nog een oude kerk of kathedraal bezoeken, maar liever niet te lang. Vorig jaar zijn we voor het eerst een weekend weg geweest en hebben we het prachtige Rome bezocht. Dit jaar stond een weekendje Berlijn op de rol.
Ik zag er naar uit om die stad te gaan bekijken. Die Duitse stad waar na WO2 bijna niets meer van over was gebleven, de stad van ‘de MUUR’ en de stad van ‘de Eenheid’ na het vallen daarvan, de Kurfürstendamm, de Brandenburger Tor en de Reichstag.
Echter, juist voordat de reis zou worden geboekt liet mijn dochter weten liever naar Düsseldorf te gaan. Niet zozeer vanwege de rijke historie of de dure winkels aan de Königsallee, nee, het leek haar geweldig om eens zo’n kerstmarkt te bezoeken.
Hoewel ik tevergeefs nog iets stamelde over: ’’ja maar…..en….we hebben toch een heel weekend…’’, lag er al een kortingscoupon uit een of ander overbodig vrouwenblad waarop een afbeelding van een hotel stond met de
schreeuwende, in gouden letters, gedrukte tekst: "drie dagen heerlijk genieten van de kerstsfeer in het Duitse Düsseldorf". Het pleit was beslecht. Op vrijdagmiddag kwamen we in ons hotel aan en hebben we, na onze kamer goed te hebben
geïnspecteerd en goedgekeurd, de U-bahn richting het centrum genomen. Enigszins verdoofd na een eerste mok glühwein de markt over. Kraampjes vol met kerststerren, kerstklokken, kerstballen, kerstkransen, kerstsnoep, kerstlingerie, kerstlampjes,
kerstsokken, kerstzwemkleding en natuurlijk kerstkoek, kerstworst en kerstbier. Die laatste twee vond ik het leukst overigens.
Wat me ook opviel waren de kraampjes met allemaal van die minihuisjes, minischaatbaantjes, minikerkjes, miniskiliftjes, minikermistentjes, miniafhaalchineesjes en minimensjes op minibankjes.
Blijkbaar is het een nieuwe rage om je huis om te toveren tot een soort Madurodam waarbij je als je niet uitkijkt ’s morgens vroeg met je muffe slaapkop over een minikerstlocomotiefje heen flikkert omdat die al enthousiast, voorzien van
een origineel kerststoomfluitje, door de huiskamer heen toeftoeft.
Hoewel het nog november was, kreeg ik binnen een uur het gevoel dat het Kerstfeest hier in al haar commerciële glorie werd uitgepakt. Duizenden mensen op straat, alle terrassen overvol, overal statafels en terrasverwarmers, vuurkorven en
op sommige plekken een prachtig ingerichte kerststal. De gekerstende wereld volledig in de etalage. Gezellig?! Ja, als je er van houdt, kan het best gezellig zijn. Ik vond de sfeer grappig en als er al een onvertogen woord viel, waren het bezopen
Nederlanders en dat zijn we toch al gewend. Ik heb me drie dagen prima vermaakt, heb veel gelachen met mijn dochter en was kapot toen ik thuis kwam. Al dat geslenter, al die mensen, al die glitter en lampjes, al die impulsen!
En nou maar hopen dat ze volgend jaar niet met me naar de Margrietbeurs wil….
Bram
Boeddha
Op televisie zijn flink wat programma’s te zien die gaan over de kunst van het koken, het kopen, verbouwen en/of inrichten van huizen en het aanpakken van sterk verwaarloosde of inspiratieloze tuinen.
Over de laatste variant wil ik het kort hebben. Ik kijk er overigens zelf ook naar omdat ik die tuinknuffelaar een blijhoofd vind.
Met z’n wat uitbundig Amsterdams accent en steeds dunner wordende en van carbolineum voorziene haardos laat hij me zintuigend zien, ruiken en voelen. Wat een revelatie van hedonistisch genot.
Wat me echter opvalt is dat bij elke renovatie van huis en tuin een Boeddha wordt geplaatst. De corpulente en zittende monnik waakt over menig huisje en tuintje. Een inspirerende figuur blijkbaar.
Boeddha leert ons o.a. de dingen zien zoals ze werkelijk zijn. Zijn leer is een proces van zelfobservatie met als doel de geest tot in de diepste lagen te zuiveren van negativiteit en onzuiverheden als woede, haat, hebzucht en angst.
Naarmate de invloed hiervan zwakker wordt, komen positieve eigenschappen zoals liefde, mededogen, vreugde en gelijkmoedigheid vanzelf tot ontwikkeling.
Eigenlijk niks mis mee dus en als al die huis- en tuinkabouters dit naleven wordt het er in dit landje een stukje gezelliger op.
Toch blijft de vraag hangen waarom die bolle monnik zo populair is geworden en ‘onze’ Meester zo wordt geïdentificeerd met starheid, saaiheid en geestelijke bekrompenheid en eerder als scheldwoord wordt gebezigd.
Zou de EO niet een leuk tuinprogramma kunnen gaan doen en dan elk huisje en tuintje voorzien van bidprentjes en crucifixen. Of is dat een gek idee?
Bram Rebergen
Arabische lente
Het was tamelijk lastig voor onze nieuwslezers, tafeldeskundigen en opiniemakers om de euforische en optimistische stemming omtrent datgene wat zich afspeelde in o.a. Tunesie en Egypte, journalistiek objectief te houden. Je voelde de opwinding van het beeld komen. Eindelijk was het zover. Starre, dictatoriale, weliswaar vaak westers georiënteerde regimes zouden door jonge, democratische, moderne, zich van twitter en facebook bedienende vrije intellectuelen worden vervangen. Honderdduizenden jongeren op pleinen en op straten. De macht van het vrije volk. Eindelijk zouden die mysterieuze, terroriserende, ondoordringbare, op geld en macht beluste leiders vallen. En ze vielen. Ben Ali, Mubarak, Gadaffi en ook Bashir al-Assad wankelt ondanks Russisch veto. De Arabische lente is volgens velen begonnen.
Lente?? Lente vind ik symbool staan voor doorbreken van leven na een lange periode van harde bevroren grond, veelkleurigheid na een periode van grauwzaamheid en kille stilte, vieren van geuren en de darteling van nieuw geboren schepping. Ik vind het zo bijzonder dat ik niets meer van al die jongeren hoor! Ik vind het zo schrijnend dat de stilte uit die landen alleen maar doorbroken wordt door nieuwe wetgeving op media en maatregelen ten opzichte van Israël en dat een in beginsel vreedzame betoging van Koptische christenen eindigt in verbijsterend veel slachtoffers. Ik hoor vooral donkere en gillende stemmen die schreeuwen over groeperingen die gestraft moeten worden omdat ze de nieuwe democratie in de weg staan.
Lente?? Ik spreek liever over de Arabische herfst en ben bang dat er nog veel winter gaat komen....
Bram Rebergen
Poes
Mijn opa had vroeger een grote hof achter zijn huis. Met passie en nauwkeurigheid werd zijn hof bebouwd met groeten en fruit. Andijvie, sla, boerenkool, bloemkool, bonen, erwten, aardappelen, rabarber, selderij en wortelen vormden het hoofdbestanddeel van dit weelderig stukje noeste arbeid.
De buren van mijn opa hadden een poes als huisdier. Op zich niks mis mee, maar de poes verbleef vooral buiten en volgde daarbij logischerwijs haar dierlijk instinct. Dit resulteerde onder andere in poep- en graafpartijen in de hof van opa. Dit tot grote ergernis van mijn opa die van nature wat stropersbloed in zich droeg. De poes werd met het nodige aan geweld van de hof weggehouden waarbij ook het hanteren van de luchtbuks niet werd gemeden.
Vanmorgen hoorde ik op de radio een ‘gruwelijk’ geschokte dame wiens huiskat werd beschoten door een omwonende waarna het dier met een hevig bloedende schouderwond naar de dichtstbijzijnde dierenartspraktijk moest om daar na een traumatische operatie een strijd op leven en dood te voeren. Het ‘nieuws’ deed de strijd in Libië, de financiële crisis en de grote hongersnood in delen van Afrika verbleken. Ik ben er ook kapot van en wil voorlopig even niet meer aan mijn opa denken.
Bram Rebergen
Gay Parade
Steevast worden in de duiding van minderheidsgroeperingen ook de homofiele medemensen meegenomen. Meer en meer zijn er signalen van mishandeling van homo’s, waarbij de daders regelmatig afkomstig zijn uit andere, wat meer fundamentalistische, minderheidsgroeperingen. Arie Boomsma ontpopt zich met verve als de roze Ivanhoe die het gevolg oproept de kast uit te komen waarbij hij zich hard maakt tegen elke vorm van stigmatisering. Overigens iedereen die zich wat manifesteert in de media staat voor een gelijkwaardige en gelijke behandeling van de homofiele medeburger. Ook binnen de meeste kerkmuren is een gesprek rond dit onderwerp redelijk houdbaar. Met hart en ziel staan we voor respect en tolerantie en elke manier van vooroordeel of etiket houden we verre van ons. Prima!!
Maar, wat ik dan zo ontzettend onverklaarbaar vind, is dat er steeds meer medelanders, BN-ers, politici, cultuurmakers en andere zichzelf respecterende kunstenmakers en intellectuelen er bijna prat op gaan te kunnen meedelen dat ze bij de Gay Parade zijn geweest. Het is een beetje HOT als je daar heen gaat. Dan hoor je erbij! Je hoort dan bij een groot aantal mensen die het blijkbaar heerlijk vindt om naar een stel uit de hand gelopen nichten en neven te kijken die van debieligheid niet weten hoe ze hun geaardheid moeten etaleren, hun platgelopen geilheid moeten uitjubelen om zodoende constructief te kunnen bijdragen aan dat gekke beeld dat homo’s allemaal relnichten zijn met roze hoeden, leren slipjes, donzige boa’s en bijpassend hoge hakken.
Bram Rebergen
